Voor het 4e college van Marcel hebben wij het boek: 'de morele intuïtie van kinderen', moeten lezen. In het stuk dat ik moest lezen stond een deel over betrouwbaarheid. 'Betrouwbaarheid is een waarde die essentieel is voor het intermenselijk verkeer. Betrouwbaarheid is een waarde die we rekenen tot de plicht van iedereen.' Heel duidelijk en terecht naar mijn mening maar als ik nadenk over betrouwbaarheid en media, kom ik tot de veronderstelling dat wij misschien wel dagelijks bedrogen worden.
Met de media van tegenwoordig is zoveel mogelijk. Laatst keek ik een stukje mee van een voetbalwedstrijd en naast het doel stonden twee grote reclameborden, heel normaal in het eerste opzicht want je ziet tientallen reclame borden tijdens een voetbalwedstrijd. Toen er bijna gecoord werd, waren de twee reclame borden ineens verdwenen en bleek het dus dat deze borden er gewoon in 'gephotoshopt' waren, terwijl ik er echt van overtuigd was dat dit echte borden waren. Op zich is dit niet een heel schokkend voorbeeld maar het maakt mij er wel van bewust hoeveel we kunnen met de media van deze tijd. Wanneer weet je nou of iets echt is en wanneer niet?
In het geval van de reclame borden is dit niet zo heel erg maar wat nou als dit gebeurt met bijvoorbeeld nieuwsbeelden. Als ik beelden zie op tv, ga ik er vrij snel vanuit dat de beelden echt zijn maar daar kan je dus in 'bedrogen' worden.
Hieronder het verhaal van Floris Kaayk, het eerste mens dat met eigen gemaakte vleugels écht heeft gevlogen. Tenminste als je de beelden moet geloven... Want wat blijkt? Floris Kaayk heeft niet echt gevlogen, het blijkt een grote grap te zijn. Maar als je objectief naar het filmpje kijkt, zou je toch zweren dat het echt is?
http://www.scientias.nl/jarno-smeets-beduvelt-heel-de-wereld/58971
Wat is jullie mening hierover? Zijn jullie 'bang' dat we binnenkort gewoon niet meer kunnen weten of iets echt is of niet? Of denken jullie dat het zo'n vaart niet zal lopen?
Groetjes,
Christine
donderdag 29 maart 2012
Discussie media gebruik
Éen van de dingen die bij mij is blijven hangen na het gastcollege over nieuwsuur, is de discussie die er speelt, op de redactie van nieuwsuur, over media gebruik. De gastspreker van nieuwsuur noemde het: 'je vuile was buiten hangen'. De gastspreker gaf aan dat nieuwsuur soms in een slecht licht gebracht wordt door middel van bijvoorbeeld twitter. Ergens snap ik heel goed dat dit gebeurt!
Zij gaf als voorbeeld dat er iemand uitgenodigd was in de uitzending en dat deze persoon al helemaal klaar was en in de make up zat, toen er verteld werd dat hij of zij toch niet meer in de uitzending kwam. In dit opzicht snap ik heel goed dat de persoon in kwestie daar een kwaad twitter bericht over deelt, dit doordat dit niet echt een goede manier van handelen is van nieuwsuur. In dit geval vind ik het dus wel terecht dat iemand zijn frustratie deelt met anderen via een twitter bericht.
Door dit voorbeeld van haar ben ik wel gaan nadenken over andere berichten die geplaatst worden op twitter en andere social media sites. Berichten die ik eigenlijk niet vind kunnen. Éen voorbeeld: Ik kijk s'avonds naar het programma: 'the voice kids', waarin kinderen meedoen aan een zangwedstrijd. Er komt een schattig meisje in beeld die vertelt dat het al heel lang haar droom is om beroemd te worden. Ik vond het een erg schattig en leuk kind en ik was benieuwd of andere mensen dit met mij deelden dus ik ging op twitter zoeken naar andere berichten over the voice kids en ik stuitte op talloze negatieve reacties van andere mensen en dan druk ik mij nu nog netjes uit. Er werd gepraat over het meisje haar uiterlijk, over hoe lelijk zij was en dan in taalgebruik dat ik niet kan herhalen. En zo stond het vol met zulke berichten. Ik schrok hier echt van en ik hoopte zo dat de kinderen die mee deden aan the voice, niet zouden kijken op twitter (wat zeer onwaarschijnlijk is in deze tijd).
Dit kan toch niet? Een dood normaal jong kind wordt finaal afgekraakt online. Ik kan mij hier erg kwaad om maken. Ikzelf zou het afschuwelijk vinden om zoveel negatieve reacties te vinden over mijzelf. Een oplossing voor dit probleem heb ik niet aangezien het hele web er mee vol staat en er zoveel social media beschikbaar is waar je zulke reacties kunt plaatsen. Dit kan nooit gefilterd worden. Hoe zouden jullie hiermee omgaan? Stel dat een kind in jouw klas zullke berichten plaatst over een klasgenootje? Verder ben ik erg nieuwsgierig naar jullie mening over dit onderwerp.
Why say it over the internet? Instead of in person...
Hieronder een filmpje dat ik zelf erg mooi vind, door kinderen, voor kinderen:
http://www.youtube.com/watch?v=Lhxp5xjuTX0&feature=related
Words hurt. Don't share it with thousands of people, only share it with the person you want to tell something.
Groetjes,
Christine
Zij gaf als voorbeeld dat er iemand uitgenodigd was in de uitzending en dat deze persoon al helemaal klaar was en in de make up zat, toen er verteld werd dat hij of zij toch niet meer in de uitzending kwam. In dit opzicht snap ik heel goed dat de persoon in kwestie daar een kwaad twitter bericht over deelt, dit doordat dit niet echt een goede manier van handelen is van nieuwsuur. In dit geval vind ik het dus wel terecht dat iemand zijn frustratie deelt met anderen via een twitter bericht.
Door dit voorbeeld van haar ben ik wel gaan nadenken over andere berichten die geplaatst worden op twitter en andere social media sites. Berichten die ik eigenlijk niet vind kunnen. Éen voorbeeld: Ik kijk s'avonds naar het programma: 'the voice kids', waarin kinderen meedoen aan een zangwedstrijd. Er komt een schattig meisje in beeld die vertelt dat het al heel lang haar droom is om beroemd te worden. Ik vond het een erg schattig en leuk kind en ik was benieuwd of andere mensen dit met mij deelden dus ik ging op twitter zoeken naar andere berichten over the voice kids en ik stuitte op talloze negatieve reacties van andere mensen en dan druk ik mij nu nog netjes uit. Er werd gepraat over het meisje haar uiterlijk, over hoe lelijk zij was en dan in taalgebruik dat ik niet kan herhalen. En zo stond het vol met zulke berichten. Ik schrok hier echt van en ik hoopte zo dat de kinderen die mee deden aan the voice, niet zouden kijken op twitter (wat zeer onwaarschijnlijk is in deze tijd).
Dit kan toch niet? Een dood normaal jong kind wordt finaal afgekraakt online. Ik kan mij hier erg kwaad om maken. Ikzelf zou het afschuwelijk vinden om zoveel negatieve reacties te vinden over mijzelf. Een oplossing voor dit probleem heb ik niet aangezien het hele web er mee vol staat en er zoveel social media beschikbaar is waar je zulke reacties kunt plaatsen. Dit kan nooit gefilterd worden. Hoe zouden jullie hiermee omgaan? Stel dat een kind in jouw klas zullke berichten plaatst over een klasgenootje? Verder ben ik erg nieuwsgierig naar jullie mening over dit onderwerp.
Why say it over the internet? Instead of in person...
Hieronder een filmpje dat ik zelf erg mooi vind, door kinderen, voor kinderen:
http://www.youtube.com/watch?v=Lhxp5xjuTX0&feature=related
Words hurt. Don't share it with thousands of people, only share it with the person you want to tell something.
Groetjes,
Christine
woensdag 14 maart 2012
Walging
In het boek 'Niet voor de winst', kwam het begrip walging kort naar voren. Dit begrip trok meteen mijn aandacht aangezien je kinderen en vooral jonge kinderen zo snel beinvloedt. Het 'gevaarlijke' hierhaan vind ik dat leerkrachten dit soms geheel onbewust doen. In het boek wordt omschreven dat als je een kind aanleert dat iets bijvoorbeeld vies is het kind dit dan ook vindt. Maar zo duidelijk wordt dit vaak niet eens overgebracht.
Ik heb een voorbeeld vanuit mijn eigen stageschool waar ik stage liep in groep 7. In deze klas kwam ongeveer 2 keer per week een inval juf (dit is altijd dezelfde). De leerkracht van deze groep sprak vaak haar frustaties uit over deze inval juf en deed dit waar de klas bij was. Ik merkte dat de leerlingen ook steeds minder graag deze inval juf voor de klas zagen en ook zij begonnen negatief te praten over deze inval juf. Dit is iets dat ik erg betreur! Ik vind dat je als leerkracht niet alles zomaar kan uitspreken en uiten voor de klas. Natuurlijk mag je de kinderen leren over het vormen van een eigen mening maar kijk uit in hoeverre je jouw eigen mening uit over bepaalde onderwerpen. Leerlingen zouden niet moeten weten welke leerkrachten, ouders en ,in het ergste geval, kinderen je niet mag.
Dit voorbeeld van hierboven heeft mij echt laten inzien dat het zo belangrijk is om op te letten waarover je je uit in de klas en hoe. Ik vond dit zelf namenlijk nogal een schokkende ervaring. Maar ik vind dit ook een lastig onderwerp aangezien je zo snel misschien ongemerkt iets laat doorschemeren aan de kinderen. Ook merk ik dat kinderen het wel leuk vinden als je laat merken dat je sommige dingen van de school niet zo leuk vindt (bijvoorbeeld ja jongens we moeten echt even rekenen, ik heb er ook weinig zin in). Vinden jullie dat je zulke kleine dingentjes wel mag zeggen? Of ook niet? Ik denk dat je hier zelf een grens in moet trekken. Leerkrachten, mogen naar mijn mening, de school en leerkrachten nooit in twijfel trekken waar de kinderen bij zijn.
Ik ben erg benieuwd naar jullie meningen en/of aanvullingen hierover.
Hieronder plaats ik nog een filmpje over een jonge Justin Bieber fan (1 jaar). Ik denk dat hierbij het tegenovergestelde van walging aan de orde is. Deze kleine fan heeft vast een oudere zus/vriendin/moeder die gek is van Justin Bieber.
http://www.youtube.com/watch?v=MV_SrlJTAN8
Groetjes,
Christine
Ik heb een voorbeeld vanuit mijn eigen stageschool waar ik stage liep in groep 7. In deze klas kwam ongeveer 2 keer per week een inval juf (dit is altijd dezelfde). De leerkracht van deze groep sprak vaak haar frustaties uit over deze inval juf en deed dit waar de klas bij was. Ik merkte dat de leerlingen ook steeds minder graag deze inval juf voor de klas zagen en ook zij begonnen negatief te praten over deze inval juf. Dit is iets dat ik erg betreur! Ik vind dat je als leerkracht niet alles zomaar kan uitspreken en uiten voor de klas. Natuurlijk mag je de kinderen leren over het vormen van een eigen mening maar kijk uit in hoeverre je jouw eigen mening uit over bepaalde onderwerpen. Leerlingen zouden niet moeten weten welke leerkrachten, ouders en ,in het ergste geval, kinderen je niet mag.
Dit voorbeeld van hierboven heeft mij echt laten inzien dat het zo belangrijk is om op te letten waarover je je uit in de klas en hoe. Ik vond dit zelf namenlijk nogal een schokkende ervaring. Maar ik vind dit ook een lastig onderwerp aangezien je zo snel misschien ongemerkt iets laat doorschemeren aan de kinderen. Ook merk ik dat kinderen het wel leuk vinden als je laat merken dat je sommige dingen van de school niet zo leuk vindt (bijvoorbeeld ja jongens we moeten echt even rekenen, ik heb er ook weinig zin in). Vinden jullie dat je zulke kleine dingentjes wel mag zeggen? Of ook niet? Ik denk dat je hier zelf een grens in moet trekken. Leerkrachten, mogen naar mijn mening, de school en leerkrachten nooit in twijfel trekken waar de kinderen bij zijn.
Ik ben erg benieuwd naar jullie meningen en/of aanvullingen hierover.
Hieronder plaats ik nog een filmpje over een jonge Justin Bieber fan (1 jaar). Ik denk dat hierbij het tegenovergestelde van walging aan de orde is. Deze kleine fan heeft vast een oudere zus/vriendin/moeder die gek is van Justin Bieber.
http://www.youtube.com/watch?v=MV_SrlJTAN8
Groetjes,
Christine
maandag 12 maart 2012
donderdag 16 februari 2012
'een groot deel van de westerse bevolking wordt dagelijks overmand door gevoelens van onzekerheid en angst.' Recensent Christophe Andrades over het boek: Liquid Fear, van Zygmunt Bauman.
Met dit citaat start ik mijn allereerste blog. Dit citaat gaat over een belangrijk begrip dat voorkomt in onze samenleving en opvoeding maar waar wij ongetwijfeld ook mee te maken zullen krijgen tijdens deze minor. Ik heb het over Liquid fear. Ik vind het zelf een heel interessant en begrijpelijk feit dat een groot deel van de bevolking dagelijks wordt overmand door gevoelens van onzekerheid en angst en ik denk ook zeker dat dit van toepassing is op de ontwikkeling van de media (computers, telefoons, ipads etc.). Ik kan mij heel goed voorstellen dat de ontwikkeling van de media voor sommige mensen(ouders/leerkrachten) te snel gaat waardoor er een soort angst gecreëerd wordt voor hetgeen men nog niet kent en ergens kan ik mij hierin ook wel verplaatsen. Als ik zie hoeveel filmpjes er op het internet geplaatst worden over jonge kinderen die het leven niet meer zagen zitten en er een einde aan gemaakt hebben, schrik ik hier ook heel erg van. Als ik de beschrijvingen eronder moet geloven is een grote oorzaak het 'cyber' pesten. Dit wordt uiteraard mogelijk gemaakt door de media. Zonder internet kan het cyberpesten ook niet plaats vinden. Daarom kan ik mij wel in ouders verplaatsten die hun kinderen niet of nauwelijks toelaten op het net en de computer en dergelijke. En dan heb ik het nu maar over één van de 'gevaren' van de media. De angst over de media is soms terecht, want er zitten dus gevaren aan vast. Echter, deze angst is nog vaker onterecht omdat de media ook zoveel voordelen met zich meebrengt. Ik denk dat ouders, leerkrachten en kinderen vooral samen de media moeten gaan verkennen. Weet wat je kind doet op de computer, telefoon etc. Trek je ergens een grens met betrekking tot het gebruik van bepaalde sites/apps, leg dan uit waarom en geef het kind een alternatief. Er zitten veel voordelen aan het gebruik van de media, maar ik denk ook dat we wel rekening moeten houden met de ‘gevaren’ die er zijn.
Bedankt voor het lezen! Ik ben erg benieuwd naar jullie meningen over dit onderwerp.
Christine
Met dit citaat start ik mijn allereerste blog. Dit citaat gaat over een belangrijk begrip dat voorkomt in onze samenleving en opvoeding maar waar wij ongetwijfeld ook mee te maken zullen krijgen tijdens deze minor. Ik heb het over Liquid fear. Ik vind het zelf een heel interessant en begrijpelijk feit dat een groot deel van de bevolking dagelijks wordt overmand door gevoelens van onzekerheid en angst en ik denk ook zeker dat dit van toepassing is op de ontwikkeling van de media (computers, telefoons, ipads etc.). Ik kan mij heel goed voorstellen dat de ontwikkeling van de media voor sommige mensen(ouders/leerkrachten) te snel gaat waardoor er een soort angst gecreëerd wordt voor hetgeen men nog niet kent en ergens kan ik mij hierin ook wel verplaatsen. Als ik zie hoeveel filmpjes er op het internet geplaatst worden over jonge kinderen die het leven niet meer zagen zitten en er een einde aan gemaakt hebben, schrik ik hier ook heel erg van. Als ik de beschrijvingen eronder moet geloven is een grote oorzaak het 'cyber' pesten. Dit wordt uiteraard mogelijk gemaakt door de media. Zonder internet kan het cyberpesten ook niet plaats vinden. Daarom kan ik mij wel in ouders verplaatsten die hun kinderen niet of nauwelijks toelaten op het net en de computer en dergelijke. En dan heb ik het nu maar over één van de 'gevaren' van de media. De angst over de media is soms terecht, want er zitten dus gevaren aan vast. Echter, deze angst is nog vaker onterecht omdat de media ook zoveel voordelen met zich meebrengt. Ik denk dat ouders, leerkrachten en kinderen vooral samen de media moeten gaan verkennen. Weet wat je kind doet op de computer, telefoon etc. Trek je ergens een grens met betrekking tot het gebruik van bepaalde sites/apps, leg dan uit waarom en geef het kind een alternatief. Er zitten veel voordelen aan het gebruik van de media, maar ik denk ook dat we wel rekening moeten houden met de ‘gevaren’ die er zijn.
Bedankt voor het lezen! Ik ben erg benieuwd naar jullie meningen over dit onderwerp.
Christine
Abonneren op:
Posts (Atom)